No attachments

Μέλη του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσού

Τὸ 1872, ἑπτὰ χρόνια μετὰ τὴ σύστασή του, ὁ Παρνασσὸς ἀριθμεῖ ἤδη περισσότερα ἀπὸ 300 μέλη, τὰ ὁποῖα μὲ τὴ συμπλήρωση τῆς 25ετηρίδας, τὸ 1890, ἀνέρχονται σὲ 818.

Στὰ μέσα τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα, τὸ 1951, τὰ ἐνεργὰ μέλη φθάνουν τὰ 1010 (37 ἐπίτιμα, 909 τακτικά, 64 ἀντεπιστέλλοντα), ἐνῶ τὰ μέχρι τότε θανόντα ἦταν 1273. Σήμερα τὰ τακτικὰ μέλη εἶναι 427.

Ἀνάμεσα στὰ παλαιότερα μέλη τοῦ Συλλόγου ξεχωρίζουν διάφορες ἱστορικὲς μορφὲς τῆς χώρας μας ἀλλὰ καὶ τῆς Εὐρώπης γενικότερα.

Ἐπίτιμα ἢ τακτικὰ μέλη καὶ Εὐεργέτες τοῦ Παρνασσοῦ ὑπῆρξαν ὅλα τὰ μέλη τῆς Βασιλικῆς οἰκογένειας, ἀπὸ τὸν Γεώργιο Α΄ ἕως καὶ τὸν Παῦλο, Πρόεδροι τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, ὅπως οἱ Ἀλέξανδρος Ζαΐμης, Κωνσταντῖνος Τσάτσος καὶ Μιχαὴλ Στασινόπουλος, καθὼς καὶ Πρωθυπουργοί, ὅπως οἱ Σπυρίδων Λάμπρος, Παναγῆς Τσαλδάρης, Κωνσταντῖνος Δεμερτζῆς, Ἰωάννης Μεταξᾶς, Ἀλέξανδρος Κορυζῆς, Θεμιστοκλῆς Σοφούλης, Ἀλέξανδρος Διομήδης, Σπυρίδων Μαρκεζίνης, Γεώργιος Ράλλης, Ξενοφῶν Ζολώτας.

Ἐπίτιμα μέλη ἀνακηρύχθηκαν καὶ ξένοι ἡγέτες, ὅπως ὁ William Gladstone (1877), Georges Clémenceau (1907) καὶ ὁ Winston Churchill (1945). Ἐξάλλου, ἐξαιτίας τῆς κοινωνικῆς καὶ ἐθνωφελοῦς δράσεως τοῦ Παρνασσοῦ, ἐπεδίωξαν τὴν εἴσοδό τους σὲ αὐτὸν καὶ μεγάλοι ἐθνικοὶ εὐεργέτες, ὅπως ὁ Ἀνδρέας Συγγρός (1872), ὁ Ἀπόστολος Ἀρσάκης (1872), ὁ Μαρῖνος Κοργιαλένιος (1890), ὁ Γρηγόριος Μαρασλῆς (1890), ὁ Γεώργιος Ἀβέρωφ (1890), ὁ Ἐμμανουὴλ Μπενάκης (1900) κ.ἄ.

Ἀπὸ τὰ πιὸ δραστήρια μέλη τοῦ Παρνασσοῦ ἦταν οἱ λογοτέχνες, οἱ ὁποῖοι καὶ καθόρισαν ἐν πολλοῖς τὸ στίγμα τοῦ Συλλόγου, κατὰ τὸν πρῶτο αἰώνα τῆς ζωῆς του. Ἀνάμεσά τους ξεχωρίζουν οἱ Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος (1869), Σπυρίδων Βασιλειάδης (1869), Ἀλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβῆς (1869), Ἀχιλλεὺς Παράσχος (1870), Ἀριστοτέλης Βαλαωρίτης (1871), Δημήτριος Βικέλας (1872), Ἄγγελος Βλάχος (1872), Ἐμμανουὴλ Ροΐδης (1872), Ἀνδρέας Λασκαράτος (1873), Γεώργιος Βιζυηνός (1882), Κωστῆς Παλαμᾶς (1884), Γεώργιος Σουρῆς (1884) Γρηγόριος Ξενόπουλος (1917), Γιῶργος Ἀθάνας (1934), Θανάσης Πετσάλης-Διομήδης (1936), Σπῦρος Μελᾶς (1938), Γιῶργος Θεοτοκᾶς (1951), Πέτρος Χάρης (1951), Στρατῆς Μυριβήλης (1955), Νικηφόρος Βρεττάκος (1958), Τάσος Ἀθανασιάδης (1986) κ.π.ἄ.

Ἀπὸ τοὺς ξένους λογοτέχνες ἀναφέρουμε τοὺς Dora d’ Istria (1873), Queux de Saint Hilaire Giosuè Carducci (1897), Gabriele D’ Annunzio (1898), Frédéric Mistral (1909), Edmond Rostand (1910). Ἐπίσης οἱ φιλόλογοι καὶ πανεπιστημιακοὶ διδάσκαλοι, οἱ ὁποῖοι ἔγιναν μέλη τοῦ Συλλόγου, εἶχαν ἐνεργὸ δράση μέσα σὲ αὐτόν. Θυμίζουμε τοὺς Γεώργιο Μιστριώτη (1868), Δημήτριο Βερναρδάκη (1869), Στέφανο Κουμανούδη (1869), Σπυρίδωνα Βάσση (1872), Ἐρρίκο Σκάσση (1934), Ἰωάννη Καλιτσουνάκη (1941), Γεώργιο Ζώρα (1942), Σωκράτη Κουγέα (1945), Νικόλαο Τωμαδάκη, Νικόλαο Λιβαδάρα ἀλλὰ καὶ τὸν Γερμανὸ Emst Curtius (1876) καὶ τὸν Ἰταλὸ Ettore Romagnoli (1933). Ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς καὶ ἀρχαιολόγους ἀναφέρουμε τοὺς Παῦλο Καρολίδη (1890), Διονύσιο Ζακυθηνό (1938), Ἀπόστολο Δασκαλάκη (1939), Ἀναστάσιο Ὀρλάνδο (1945), Σπυρίδωνα Μαρινάτο (1945), ἀλλὰ καὶ τοὺς Karl Krumbacher (1882), Ferdinand Gregorovius (1882), G. Schlumberger (1884), Gioacchino Volpe (1933).

Ἀνάμεσα στὰ μέλη τοῦ Παρνασσοῦ ξεχωρίζουν πανεπιστημιακοὶ καὶ ἄλλων εἰδικοτήτων, ὅπως οἱ φιλόσοφοι Πέτρος Βράιλας Ἀρμένης (1871), Θεόφιλος Βορέας (1908), Νικόλαος Λούβαρις (1932), ὁ παιδαγωγὸς Νικόλαος Ἐξαρχόπουλος (1945), οἱ νομικοὶ Νικόλαος Σαρίπολος (1869) καὶ Παῦλος Καλλιγᾶς (1870), οἱ θεολόγοι Κωνσταντῖνος Μπόνης (1938), Ἀμίλκας Ἀλιβιζάτος (1945), Γεράσιμος Κονιδάρης (1945), οἱ ἰατροὶ Θεόδωρος Ἀρεταῖος, Ἰωάννης Χαραμῆς (1933), Νικόλαος Λοῦρος (1934), Ἰωάννης Χρυσικός (1935), Κωνσταντῖνος Ἀλεβιζάτος (1940), καθὼς καὶ οἱ θετικοὶ ἐπιστήμονες Θεόδωρος Ὀρφανίδης (1868), Τιμολέων Ἀργυρόπουλος, Θρασύβουλος Βλησίδης (1927), Ἰωάννης Τρικαλλινός (1946), Γεώργιος Πανταζῆς. Στὸν Σύλλογο εἰσέρχονται καὶ μουσικοί, ὅπως ὁ Φρειδερίκος Καρρὲρ ( 1876) καὶ ὁ Μανώλης Καλομοίρης (1917), γλύπτες ὅπως ὁ Γεώργιος Βροῦτος (1876), ἄνθρωποι τοῦ θεάτρου, ὅπως ὁ Δημήτριος Ροντήρης (1946), ὁ Δημήτριος Μυράτ (1948), ὁ Ἀλέξης Μινωτῆς (1987), κ.ἄ.