Επετειακό σημείωμα. 30 Μαΐου 1941 - Η αφαίρεση της σβάστικας από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης

Με την επιτυχή ολοκλήρωση της επιχείρησης «ΕΡΜΗΣ» που σηματοδότησε την κατάληψη της Κρήτης με μια πύρρειο νίκη για τη Βέρμαχτ (30 Μαΐου 1941), η απόλυτη κυριαρχία των ναζιστικών δυνάμεων φάνταζε ακλόνητη στην Ευρώπη. Μέσα σε αυτό το κλίμα του φόβου και του σκότους, η μικρή Ελλάδα, η οποία είχε αντιτάξει γενναία τα στήθη της στις Δυνάμεις του Άξονα, όταν η υπόλοιπη Ευρώπη είχε συντριβεί κάτω από τις γερμανικές ερπύστριες, έδωσε πάλι πρώτη το μήνυμα της ελπιδοφόρας αντίστασης με την ανδρεία ενέργεια δύο φοιτητών, του Μανώλη Γλέζου και του Λάκη Σάντα, να αφαιρέσουν τη γερμανική πολεμική σημαία, που μόλυνε από τις 27 Απριλίου τον ιερό βράχο της Ακρόπολης.
Έκπληκτη η κοινή γνώμη της Ελλάδας και της Ευρώπης πληροφορήθηκε το γεγονός αυτό το οποίο εξευτέλισε τον Χίτλερ και τη Νέα Τάξη πραγμάτων που ευαγγελιζόταν. Το γεγονός αυτό, που δικαίως θεωρήθηκε κορυφαία αντιστασιακή πράξη πυροδότησε μια σειρά ενεργειών στην Ελλάδα και την Ευρώπη για αντίσταση και αγώνα κατά των κατακτητών με σκοπό την απελευθέρωση της χώρας και της Ευρώπης.
Αναφύησαν πολλές οργανώσεις που με αυταπάρνηση των μελών τους ρίχτηκαν στον αγώνα, χωρίς να φοβούνται την Γκεστάπο και τους ντόπιους προδότες που την υπηρέτησαν. Με ανακοίνωσή του το Γερμανικό φρουραρχείο, που έδρευε στην πλατεία Κοραή, παραδέχτηκε την αφαίρεση της σημαίας και δρομολόγησε αντίποινα κατά των κρεμασμένων φυλακισμένων στις φυλακές. Ούτε αυτό όμως, ούτε οι εκτελέσεις έκαμψαν το ηθικό των Ελλήνων πατριωτών που συνέχισαν απτόητοι τον αντιναζιστικό τους αγώνα.
Είναι επιβεβλημένο εδώ να θυμίσουμε τη συμμετοχή της χώρας μας στο σχέδιο Άνιμαλς, που προέβλεπε εκτεταμένη χρήση ενεργειών σαμποτάζ στη Δυτική Ελλάδα για να πεισθεί η Βέρμαχτ ότι εδώ θα γίνει η συμμαχική απόβαση. Αυτή πραγματοποιήθηκε τελικά στην Σικελία τον Ιούλιο του 1943, αποδεικνύοντας έτσι ότι τα animals (= ζώα) ήμασταν εμείς που οδηγηθήκαμε στη σφαγή των γερμανικών αντιποίνων, χωρίς βέβαια καμία δικαίωση.
Το 1943 ο ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ επιτάχθηκε ως έκτακτο στρατοδικείο, όπου δικάστηκαν όλοι οι αντιστασιακοί Έλληνες (π.χ. Περρίκος) που διεκδικούσαν το αναφαίρετο δικαίωμα στην Ελευθερία. Φεύγοντας οι Ναζί κατακτητές δεν παρέλειψαν να λεηλατήσουν την πινακοθήκη του ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ με έργα διάσημων ζωγράφων του 19ου και 20ου αιώνα, χωρίς ποτέ τα έργα αυτά να επιστραφούν.
Οι δύο αρχικοί αγωνιστές Γλέζος και Σάντας αποτελούν υπόδειγμα και αξίζουν σαν τους τυραννοκτόνους μια ανάλογη τιμή στην Ακρόπολη, σύμφωνα με το απόφθεγμα του Περικλή: «ἆθλα οἷς κεῖται ἀρετῆς μέγιστα, τοῖς δὲ καὶ ἄνδρες ἄριστοι πολιτεύουσιν».

Βασίλειος Λ. Κωνσταντινόπουλος
Kαθηγητής Παν/μίου Πελοποννήσου - Πρόεδρος Φ.Σ.Π.