Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

Στη σύντομη αναφορά μου επιθυμώ να προσφέρω κάποιες σκέψεις μου σχετικά με το μέλλον των Ελληνικών Σπουδών, της γλώσσας και της λογοτεχνίας μας, και να εκφράσω κάποιες επιφυλάξεις για το μέλλον τους στα πανεπιστημιακά μας ιδρύματα, τα οποία παραμένουν τα κύρια σχήματα διδασκαλίας και μάθησης.
Τα πανεπιστήμια και τα ιδρύματα παιδείας και μάθησης γενικότερα είχαν μετατραπεί από τους ουμανιστές, τους αναγεννησιακούς πατέρες και τους νέο-ουμανιστές των τελευταίων αιώνων σε ανθρωπιστικούς θεσμούς.. Ο ελληνικός και ο λατινικός κλασικός πολιτισμός παρέμειναν για αιώνες το πνευματικό ιδεώδες των ανθρώπινων επιτευγμάτων. Ευρωπαϊκά, αμερικανικά και αυστραλιανά πανεπιστημιακά ιδρύματα υποστήριζαν ότι η διδασκαλία και η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, της φιλοσοφίας, της λογοτεχνίας, της επιστήμης, της πολιτικής, της ιστορίας και των τεχνών θα παρείχε τις απαραίτητες γνώσεις που θα έκαναν κάθε άτομο καλύτερο και πιο ευτυχισμένο. Το έργο των Ελλήνων και ο πολιτισμός τους θα μπορούσαν να δείξουν στους μαθητές τη δυνατότητά τους να υπερβούν τους περιορισμούς της καθημερινής ζωής και να κατανοήσουν την υπέρτατη και εποικοδομητική ομορφιά. Οι άνθρωποι που είχαν γνώση της αριστοτελικής ηθικής και των πλατωνικών ιδεωδών θα δυσκολεύονταν περισσότερο να ασκήσουν το κακό. Θα προσέγγιζαν τη ζωή από μια ορθολογική προοπτική και θα ένιωθαν πιο ικανοποιημένοι, προσφέροντας στην κοινωνία τους πιο μεταρρυθμισμένες και βελτιωμένες ιδέες.

Καθηγητής Αναστάσιος Μ. Τάμης