Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ,
ΩΣ ΘΕΜΕΛΙΟ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΙΚΗ ΔΙΑΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Η αρχαία ελληνική γλώσσα, με τον πλούτο των εννοιών και το κάλλος της εκφράσεώς της, υπήρξε το σκεύος μέσα στο οποίο διατυπώθηκε το ουράνιο μυστήριο της χριστιανικής μας Πίστεως. Οι Πατέρες της Εκκλησίας, χρησιμοποιώντας το εννοιολογικό βάθος, τις λεπτεπίλεπτες χρηστικές αποχρώσεις και την εκφραστική δύναμη του ελληνικού λόγου, οικοδόμησαν με λεκτική ακρίβεια και σαφήνεια το δόγμα, προσφέροντας ένα αντράνταχτο θεμέλιο στη Χριστιανοσύνη. Δεν πρόκειται για μια απλή «υπηρεσία» της γλώσσας, αλλά για δημιουργική εκφραστική μετουσίωση: ο πλούτος και το κάλλος του ελληνικού λόγου μεταμορφώθηκαν σε λίθους ζώντες για την οικοδομή της πίστεως, σε σκεύη εκλογής για τη διάδοση του Ευαγγελίου. Έτσι, η αρχαία ελληνική δεν υπήρξε μόνο μέσο επικοινωνίας, αλλά και δρόμος σωτηρίας, συνδέοντας το ανθρώπινο με το θείο, το κτιστό με το άκτιστο.
Και όντως. Εάν μπροστά στο κάλλος του κλασικού μας πολιτισμού στάθηκαν χιλιάδες επιστήμονες, μπροστά στον πλούτο και το κάλλος της αρχαίας ελληνικής μας γλώσσας γονάτισαν με θαυμασμό και έκσταση. Και τούτο διότι η εκφραστική δύναμη και παραστατικότητα του αρχαίου ελληνικού λόγου είναι τόσο δυναμική, ώστε κατά τον αείμνηστο κλασικό φιλόλογο Κωνσταντίνο Βουρβέρη, η ελληνική γλώσσα συνιστά «...τὸ θαῦμα τῶν θαυμάτων! Θαῦμα εὐκινησίας,εὐκαμψίας καὶ κομψότητος. Θαῦμα πλούτου, λεπτότητος καὶ ἐκφραστικῶν μορφῶν. Αὐτὴ καθ’ αὑτὴν πνεῦμα καὶ συγχρόνως μέσον πνευματικόν, δυνάμενον νὰ ἐξυπηρετήση ὅλας τὰς ἀποχρώσεις καὶ ὅλας τὰς νοοτροπίας, ὅλας τὰς πτυχὰς τῆς ψυχῆς καὶ ὅλας τάς κινήσεις τοῦ πνεύματος μὲ πλαστικότητα καὶ γραφικότητα μοναδικήν» .

ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡ. ΓΙΑΓΚΟΥ,
ΑΝΤΕΠΙΣΤΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ»